Беларускія стартаперы распавялі, як з нуля стварыць стартап і паспяхова яго прадаць
У маі 2026 года паўднёвакарэйская кампанія DelightRoom (праз венчурнае падраздзяленне DelightHub) закрыла здзелку па куплі Noji — дадатку для навучання з дапамогай флэш-картак.
Гэты праект запусцілі ў 2020 годзе беларусы Андрэй Бандарэнка і Максім Абрамчук, а таксама Даніл Гантоўнік з Літвы. За амаль шэсць гадоў без знешніх інвестыцый стартап прыцягнуў больш за 6 млн карыстальнікаў, набраў 100 000 актыўных падпісчыкаў і выйшаў на гадавую выручку ў $4 млн. Гісторыю стартапа распавядае dev.by.
Хацелі зрабіць сэрвіс для сябе, але ён апынуўся патрэбным многім
Ідэя Noji вырасла з асабістай патрэбы сузаснавальнікаў, якія актыўна вучылі замежныя мовы ў Лондане.
«Калісьці ў мяне былі сотні такіх паперак — некалькі стосаў, цягаў іх з сабой паўсюль. Калі пераключыўся на сэрвісы з карткамі, зразумеў, што гэта ўсё яшчэ найлепшы спосаб запамінаць словы. Але ніводнае з рашэнняў на рынку да канца не задавальняла», — успамінае Андрэй Бандарэнка.
Першапачаткова стваральнікі разлічвалі на нішавую аўдыторыю тых, хто вывучае мовы, але хутка выявілі больш шырокі рынак. За межамі СНД флэш-карткі апынуліся стандартным інструментам для студэнтаў, якія рыхтуюцца да экзаменаў і сертыфікацый.
Студэнты і сталі ядром аўдыторыі, забяспечыўшы праекту вірусны рост: унутры навучальных груп дадатак хутка распаўсюджваўся па рэкамендацыях.
20% выручкі прынесла вэб-версія
MVP прадукту фаўндэры стварылі за два месяцы на React Native, а ў сэрвіс адразу заклалі кросплатформавасць.
«Ствараць самі карткі на тэлефоне нязручна — патрэбны камп’ютар, а вось вучыць ужо — наадварот. Так наш прадукт ператварыўся ва ўніверсальны», — тлумачыць Андрэй.
Рашэнне апынулася слушным: на піку каля 20% выручкі Noji атрымліваў менавіта праз вэб-версію, што нетыпова для мабільных дадаткаў.
Манетызацыя будавалася па мадэлі Freemium — прэміум-функцыі былі даступныя па падпісцы. Увесь даход рэінвеставаўся ў прасоўванне і прадукт.
Калі можна забраць валізу з грашыма
Калі праект упёрся ў столь росту, сузаснавальнікі вырашылі прыцягнуць партнёра або прадаць кампанію. Для пошуку пакупніка прыцягнулі брокера, што дапамагло паскорыць працэс і атрымаць адразу чатыры прапановы менш чым за пяць месяцаў.
«Хацелі не проста знайсці пакупніка, а атрымаць некалькі прапаноў паралельна. Паводле логікі гэта падобна да пошуку працы: адна прапанова ставіць цябе ў слабую пазіцыю, чатыры — у моцную. І вось тут патрэбныя падрыхтоўка і хуткасць», — дзеліцца досведам Андрэй.
Беларускае грамадзянства заснавальнікаў не перашкодзіла здзелцы, паколькі кампанія была зарэгістраваная ў Вялікабрытаніі. Паводле слоў Андрэя, гэта адна з самых простых і даступных для дыстанцыйнага кіравання юрысдыкцый.
Суму здзелкі бакі не раскрываюць, аднак фаўндэр звяртае ўвагу на важную дэталь пры продажы ІТ-бізнесу:
«Шмат хто думае, што продаж бізнесу выглядае так: падпісаў паперы, забраў валізу грошай і паляцеў адпачываць. У буйных здзелках гэта амаль ніколі так не працуе… Там заўсёды з’яўляецца эрнаўт — гэта частка кошту кампаніі, прывязаная да будучых паказчыкаў, якую вам заплацяць далёка не адразу».
Праз гэты механізм заснавальнікі, як правіла, застаюцца працаваць у кампаніі яшчэ на год-два, каб дапамагчы інтэграваць прадукт і выканаць KPI.
